A poem by Romina Kalm




I can see
می تونم ببینم
When you stay low nothing happens
وقتی که در پستی قرار می گیری ، هیچ اتفاقی نمی افته
Does it feel right ?
به نظر درست نمیاد ؟
Late at night
وقت دیر شب
Things I thought I put behind me
به چیزهایی که فکر کردم ، گذاشتم کنار
Haunt my mind
عقلم رو استفاده کردم
I just know there’s no escape
می دونم که فراری وجود نداره
Now once it sets its eyes on you
الآن به تو چشمهای او دوخته شده
But I won’t run, have to stare it in the eye
اما نخواهم دوید، باید به چشمانش زل بزنم
Stand my ground, I won’t give in
در جایم می مانم ، تسلیم نخواهم شد
No more denying, I got to face it
دیگه انکاری وجود نداره ، با او روبرو می شوم
Won’t close my eyes and hide the truth inside
چشمانم رو نخواهم بست و در حقایق درونم پنهان می شوم
If I don’t make it, someone else will
اگه نتونم اینو انجام بدم ، کس دیگری می تونه
Stand my ground
جایم رو بگیره
It’s all around
در این اطراف
Getting stronger, coming closer
قوی شدن ، بسته شدن
Into my world
در دنیای خودم
I can feel
می تونم حس کنم
That it’s time for me to face it
این زمان روبرو شدن من با این است
Can I take it?
آیا می تونم پیروز بشم ؟
Though this might just be the ending
باز هم می تونه که پایانش نباشه
Of the life I held so dear
صاحب ارزش زندگی شدم
But I won’t run, there’s no turning back from here
اما نخواهم دوید ، از اینجا بازگشتی نیست
Stand my ground, I won’t give in
در جایم می مانم ، تسلیم نخواهم شد
No more denying, I got to face it
دیگه انکاری وجود نداره ، با این روبرو میشم
Won’t close my eyes and hide the truth inside
چشمهامو نخواهم بست و در حقایق درونم پنهان می شوم
If I don’t make it, someone else will
اگه اینو انجام ندم ، کس دیگه ای می تونه
Stand my ground
جایم رو بگیره
All I know for sure is I’m trying
بدون شک تنها چیزی که می دونم اینه که تلاش می کنم
I will always stand my ground
همیشه در جایم خواهم ماند
Stand my ground, I won’t give in
در جایم می مانم ، تسلیم نخواهم شد
I won’t give up
باز نخواهم گشت

Advertisements